روزگاری ز غم  بی کسی  و  تنهایی

                            می سرودم که نگارم به کدامین جایی

می کشیدم ز دل سوخته آهی و فغان

                             که چرا نیست  ز یارم  سخن و  آوایی

می شد این تن همه فریاد که ای ماه شبم

                             کاش  از نور  دلت  بر دل  من  بنمایی

چه بسا غم که کشیدم همه عمرم ای گل

                        که به  یک  لحظه  بر این  منزل ویران  آیی

شکر ایزد که غم دوری و رویت طی شد

                        دل نشیط است به  همراهی تو  هر جایی

بین ما فاصله ای نیست مگر جور زمان

                              نشوم  خسته  ز  پیکار  زمان  فردایی

راهمان سخت و زمین سرد و دعا بر لبمان

                           که  خدا  این گره بسته  تو کی  بگشایی

بارالها به کرم بر من و او غم خوش دار

                            غم ایام  پشیز  است  تو  چون  با مایی

.............................................................................

پ.ن :ندارد

خاطراتم را اگر دفتر کنم

نیست در آن صحبتی جز یاد دوست

گر زتنهایی دو دیده تر کنم

چیست در مان دلم جز نام دوست

گر شبی را با خیالی سر کنم

کیست در سر تا بگیرد جای دوست

.

.

دوستان را یاد و نام دوستان چون در دلست

خاطری دیگر نماند تا بگیرد جای دوست

هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی

گلی میخواستم خوش بو  ...

                                   زیبا....

                                    که گلبرگ هایش نوازش تن باشد

                                                                          و عطرش آرام جان

و اکنون....

        گلی دارم

                 که جانم به یک لبخندش بسته.....

سلامت میکنم جانا غم از جانت به در گردد

                                تو آرام دل و جانی به یادت غم به سر گردد

دل غمدیده من را فراقت غرق خون کرده

                      که گویی جان دهم زین غم ولی کی سر به سر گردد

در این ظلمت سرا نوری ندارم شب چراغی کن

                             رفیقا این شب فرقت چه روزی در سحر گردد

سفر کردی که بر گردی شبت را با که سر کردی

                                نگفتی این دل خسته ز کارت خسته تر گردد

درخت سبز جاویدم به دستت باغبانی کن

                             بترسم شاخه ای روزی که بخشی از تبر گردد

من و اشک وطن خواهی، تو و این کاروان غم

                                مرا این  آرزوی دل  تورا  کی همسفر گردد

رخت را ماه من بنما، دلم دریای غم گشته

                               که بنیان غم از رویت بسی زیر و زبر گردد

مرا شبهای تنهایی نگار و اشک و آهم بس

                                       در این خلوت سرا دل را مرور خاطراتم بس

کنار جوی و عطرِ گل، شنیدم ناله بلبل

                                      که برگی گل به لب بوسید و گفتا این برایم بس

کنارم گر نمی آید به دلداری و دلجویی

                                          همی چون درد او در دل بماند یادگارم بس

امیدم آن بُود شاید شبی آید به خوابم او

                                     که در خواب از سَرِ غفلت نشیند در کنارم بس

اگر روزی نیاید تا دوباره در برش باشم

                                         مرا یاد همان شب ها که بودم با نگارم بس

نمی دانم که میداند که شب در اوج تنهایی

                                     به یادش می سرایم اشک و گویم یاد یارم بس

خبر دادند عاشق را که چون از بهر معشوقی

                                    بگفتم بی خبر از عشق همین کنج و کنارم بس 

گذر بر کوچهُ ما کردی  ای  جان                مرو  کز رفتنت  از تن رود جان

نشستی بر دلم جانا  به  یک عمر               دل از من بردی و رفتی چه آسان

مرا در سر امید  روی  تو کشت                 چه سود ار پیش من آیی بدینسان

هر آنکس با تو بنشست از تو گیرد            جــواز  همــنشیــنی  بــا حــبیبــان

مرا پای وصالــت نیست جــانــا                رفیــقا  نشــنود  گــوش   رقیــبان

هنــوزم بر ســر کــویت نشینم                   که شاید بگذری بر بنده یــک آن

نمی دانم که دل را بر کــه دادم                 کــه  بودش آشنــا  پیــش غریــبان

آره تعجب نكنيد امروز ميخوام از كلاغ بگم چرا...؟

راستش چند روز پيش از راديو جوان برنامه ای پخش شد در مورد كلاغ و خوب هركس با تماس باراديو جوان در مورد كلاغ جملاتي ميگفت اکثراجوری نظر دادن که اصلا خلقت این موجود رو برای خودشون یه سوال بزرگ میدونستن و خودشون رو صاحب نظر در این مورد....اما نه مگه ما آدما همه كامل و بي عيب هستيم  كه خودمونو انقدر قبول داشته باشيم كه راجع به يكي از آفريده هاي حضرت حق كه هيچ كارش بي حكمت نيست اين جور صحبت كنيم تازه اگه دست بعضي ها  بود يه نسل كشي كلاغي هم راه ميانداختند ...بگذريم .بر آن شدم تا از این حیوان بنویسم تا این رسم غلط اندکی در چشمان بعضی افراد قبیح جلوه کنه.امیدوارم خوب بخونید 

.................................................................................

  مردمان خودپرست كهنــــه باغ              گفته ها گويند در وصف كلاغ

 وان يكي گويد عجب او بد صداست    غارغارش ميخراشد گوش راست

 وان دگر گويد كه شوم است و سياه     بــد خبر باشد برانيـــــدش ز راه

 ساكنــــان غافــــل اين سرزمين          سنگسارش ميكنند از روي كيـــن

 ليك بشنــو اي عزيز مهربــان            اين يكي قصـّـه كه باشد پند جـــان

زاغكي ديدم كه در اوج و فـــراز         چشم ميدوزد زمين را همچو باز

 پر گشــــايد آسمـــان را تا مگر            باز جويد در زمين از سيم و زر

چون يكي سيم از زمين جويد همو           زير لــب گويد سخنهاي مگـــو

مي پرد هر بـار سـوي خانــــه اي               يا  كــه بـالاي سر آواره اي 

نيــك در كارش همي گشتم دقيــق           تا كجا ميبرده آن سيــم و عقيــق

ديدم آن مشكي تــــن فرخنــده جان       با هزاران نالــه و اشــك و فغــان

مي كند فريـــــاد از عمق وجـــود          بــاز ميگرداند آن منقـــار جــود

كاي  فقيران و ملامــت ديدگان              دور باد اين غـــم ز روي ديدگان

نيست در شهرِ شما گر يـك كريـم           هست در بالا خــداوند رحيـــــم

با خودم گفتم كه گر او خالق است        بر هر آنچــه آفريده شايـــق است

كين كــلاغ تن سيــاه با وقــــار                خود بُود افزار كــار  كردگــار

اين اجـازت نيــست بر ما بندگــان             تا به بــازي بنگريــم دنيــايمان

پس ترا من دوست ميدارم كلاغ           بيـشتر زين مردمــان كهنــه بــاغ  

.....................................................................  

دوستان عزیز این متن با انتقاد به جای عزیزانی اصلاح شد و البته خالی از عیب نیست و هنوز ....

   پیش چشمان به ره مانده من

   که افق را بدنبال کسی مینگرد

   تو چه خوش مي تابي

   و در اين ظلمت بي كس بودن

   يكه و تنهايي

  .

  .

  .

  آه اي همره ديرين دل خسته من ....تنهايي

  تا كجا با مايي

  پس از آن ماه كه شبهاي مرا هم آواست

  تو چرا همدم اين خسته بي ساماني

  هق هقم زير حرير مهتاب

  چشم بر هم زدني هجر تو را مي خواهد

  ولي افسوس كه از جنس وفاداراني

  ترسم از آنكه بلرزد گاهي

  تن تو تنهايي

  و دوباره شكند باز دل ساده دلي

  زين شكايت كه چرا با مايي

  .

  .

  .

  آه از دست تو اي تنهايي

  واي از دست تو اي تنهايي

  تو چرا با مايي

  یادش بخیر سالی دی هم بهار می بود 

                                       فصل شكفتن يـــــخ  ، گل در كنـــــار مي بود

 يادش نكو  كــه آندم ، گاه  ترانه و شمع 

                                           شبها يه چشمِ مستم مه چون نگار مي بود

 فصل رهيدن از خود،پرواز تا به خورشيد 

                                           بر مركب سعادت اين دل ســوار مي بود

 اي پاي بسته در دام ،اي صاف و ساده ديروز

                                           در دام تـو هزاران صيـد وشـكار مي بود

 افسوس از آنكه گل را در زيرِ نور فانوس  

                                              ديدي و بر شكستي كانـرا قرار مي بود

 كارت رسيده آنجــــا نوري نمانده از يار

                                          در كلبـــــه دل تو كِي اين غبــــار مي بود 

 در پشت كوچه غم، دل چون ستاره بي تاب  

                                         شامي به وسعت قرن چشم انتظار مي بود

 يادت بماند اي دل ،محروم ومانده از يار 

                                          مقصـــود كاروانت قصـــد ديــار مي بود

  كــــاش از نو پر كشیدن ،پرواز زير مهتاب 

                                        آنجا روم كه هردم مطلوب يـــــار مي بود