شنيدم يكي بچّــــه هاي اتاق                 چنان ناله كردي كه لرزيد تاق

بگفتا كه اي بچه ها گشنه ام               من از دست اين دلغشه مرده ام

به ناگــــه همه با زباني دراز              بگفتن كه ما هم شديم گشنه باز

همه در تكاپوي و راي و نظر           كه اين را خوريم يا كه آنرا پسر

خلاصه نظر شد بر اين تا كه شام          كبابي زنيم اين بدن را به كام

كمي هم براي خورشت دگــــر              خَــــرد استخوان كمي يك نفر 

همه دست در جيب خود برده نيك   ولي كمتر از هفت تومن گشته پيك

زدن قرعه اي تا كه آخر چه كس      رود سوي قصّاب با لرز و ترس

زبخت كج من چنين از قضــــا            دوبـــاره بشد قرعه بر من روا

خلاصه شدم سوي قصّاب شهر       كه چون او نيابي به برّ و به بحر

چه گويم ز سيماي نا خفته اش         ز چشم وسبيل و كَت و گُرده اش

بدادم همه پول خود را به او           كه گفتش به طعنه چه خواهي عمو

بگفتم كه گوشت و كمي استخوان       بخنديــد با اين دو پول اي جــوان

بگفتم كه خْب گوشت را كم بده          بگفتــا به چشمم به دل غـــم مده

شكست و بريد و كشيدش چو باد        كمي استخوان و پــي و دنبه داد

بگفتم كه آخر مگر اين رواست        بگو جان من گوشتش را كجاست

بگفتش پسر پـــول تو كــــــم بُود       جــــــزاي نـــداري فقط غـــم بُود

دگر من نفهميدمي او چه گفت            سرم زيـــر بود و زبانــم بخفت

كه ناگه بديدم به كنــــج و كنار           يكي گربه چون پيــل را استوار

عجب يال و كوپال و چشم ودمي         نديدم چو اين گربه جايي بُــدي

بديدم كه او گوشتي را چو شير     كشد نيش دندان به خوردش به سير

نگه كردمي بر همه مال خود            نديدم در آن آنچه را گربه خورد

بگفتم كه اي گربه اينجا مپيچ             كه من پول دادم به او و تو هيچ

تو را گوشت مي بود و من را جفا     ســــزد بين انسان چنين ماجــــرا

كه ظلم وستم بهر همنوع چيست     فقط گربه با گربه اين گونه زيست

كه قصّاب با گربه ها شد عجين    صفت را ز گربــــه گرفته نه ديــــن

به گفتم عجب اين حكايت چه بود     كه قصّاب را مهـــر گربه چه سود

خدا را هزاران هزاران سپاس        كه ما نيستيم اين چنين نا سپــــاس

اگر اوج فقريــــم اگر هم نــــدار       نبوديم كــــس را چنــــين نابــــكار