سلامت میکنم جانا غم از جانت به در گردد

                                تو آرام دل و جانی به یادت غم به سر گردد

دل غمدیده من را فراقت غرق خون کرده

                      که گویی جان دهم زین غم ولی کی سر به سر گردد

در این ظلمت سرا نوری ندارم شب چراغی کن

                             رفیقا این شب فرقت چه روزی در سحر گردد

سفر کردی که بر گردی شبت را با که سر کردی

                                نگفتی این دل خسته ز کارت خسته تر گردد

درخت سبز جاویدم به دستت باغبانی کن

                             بترسم شاخه ای روزی که بخشی از تبر گردد

من و اشک وطن خواهی، تو و این کاروان غم

                                مرا این  آرزوی دل  تورا  کی همسفر گردد

رخت را ماه من بنما، دلم دریای غم گشته

                               که بنیان غم از رویت بسی زیر و زبر گردد